به باغ همسفران(سهراب سپهری)

صداکن مرا!

صدای تو خوب است.

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی ست

که در انتهای صمیمیت حزن می روید.

درابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم.

بیاتابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

وتنهایی من

شبیخون حجم تورا پیش بینی نمی کرد.

وخاصیت عشق این است

کسی نیست

بیا زندگی رابدزدیم و آن وقت

میان دو دیدارقسمت کنیم.